Shloka 4
रक्ष कर्ण रणे यत्तो वृतः सैन्येन मानद,अभियाति द्रुतं कर्ण तद् वारय महारथम् । संजय कहते हैं--राजन! युद्धस्थलमें इस प्रकार कर्णका वध करनेकी इच्छासे उद्यत हुए घटोत्कचको सूतपुत्रके रथकी ओर आते देख आपके पुत्र दुर्योधनने दःशासनसे इस प्रकार कहा--'भाई! यह राक्षस रणभूमिमें कर्णका वेगपूर्वक पराक्रम देखकर तीव्र गतिसे उसपर आक्रमण कर रहा है; अतः उस महारथी घटोत्कचको रोको
sañjaya uvāca |
rakṣa karṇa raṇe yatto vṛtaḥ sainyena mānada |
abhiyāti drutaṃ karṇa tad vārayā mahāratham ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—“ರಾಜನೇ, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧನಾಗಿ ಕರ್ಣನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು. ಆ ಮಹಾಬಲನು ಘಟೋತ್ಕಚನು ಸೈನ್ಯದಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದವನಾಗಿ, ಕರ್ಣನನ್ನು ಸಂಹರಿಸಲು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ, ವೇಗವಾಗಿ ಸೂತಪುತ್ರನ ಕಡೆಗೆ ಧಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ಮಹಾರಥಿಯನ್ನು ತಡೆ.”
संजय उवाच
Educational Q&A
In the epic’s war-ethic, leadership entails immediate protective action when a principal warrior is threatened. The verse highlights vigilance, alliance-duty, and strategic restraint—responding to danger swiftly to prevent an imbalance in the battle.
Sañjaya reports that Ghaṭotkaca, intent on killing Karṇa and supported by his forces, is rapidly advancing toward Karṇa’s chariot. The Kaurava side (as elaborated in the Hindi gloss) urges that he be stopped—Duryodhana instructs Duḥśāsana to restrain the attacking mahāratha.