Shloka 326
मुसलै: पर्वताग्रैश्न तावन्योन्यं विजघ्नतु: । वे दोनों निशाचर परिघ, गदा, प्रास, मुद्गर, पट्टिश, मुसल तथा पर्वतशिखरोंसे एक- दूसरेपर चोट करने लगे
sañjaya uvāca |
musalaiḥ parvatāgraiś ca tāv anyonyaṃ vijaghnatuḥ |
ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಮುಸಲಗಳಿಂದಲೂ ಪರ್ವತಶಿಖರಗಳಿಂದಲೂ ಪರಸ್ಪರವನ್ನು ಹೊಡೆದರು. ಪರಿಘ, ಗದೆ, ಪ್ರಾಸ, ಮುದ್ಗರ, ಪಟ್ಟಿಶ, ಮುಸಲ ಹಾಗೂ ಪರ್ವತಶೃಂಗಗಳಿಂದ ಅವರು ಒಬ್ಬರ ಮೇಲೆ ಒಬ್ಬರು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪ್ರಹಾರ ಮಾಡಿದರು.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how warfare can devolve into unchecked ferocity: when anger dominates, even natural objects become instruments of harm, highlighting the ethical peril of losing restraint (dama) and discernment (viveka) amid conflict.
Sanjaya describes a pair of combatants locked in close combat, striking one another with heavy bludgeons and even with mountain peaks—an intensified depiction of a duel where conventional weapons are supplemented by whatever can be wielded.