Shloka 2
अभ्येत्य सहसा कर्ण द्रोणं च जयतां वरम् । अमर्षवशमापतन्नो वाक्यज्ञो वाक्यमब्रवीत्,बातचीतकी कला जाननेवाले दुर्योधनने सहसा विजयी वीरोंमें श्रेष्ठ कर्ण और द्रोणाचार्यके पास जाकर अमर्षके वशीभूत हो इस प्रकार कहा--
abhyetya sahasā karṇa droṇaṁ ca jayatāṁ varam | amarṣavaśam āpatan no vākyajño vākyam abravīt ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಆಗ ವಾಕ್ಚಾತುರ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಪುಣನಾದ ದುರ್ಯೋಧನನು ಸಹಸಾ ಜಯಶಾಲಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರಾದ ಕರ್ಣನ ಬಳಿಗೂ ದ್ರೋಣನ ಬಳಿಗೂ ಹೋಗಿ ಸೇರಿದನು. ಅಮರ್ಷವಶನಾಗಿ, ಗಾಯಗೊಂಡ ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಅವರನ್ನು संबೋಧಿಸಿದನು—ಯುದ್ಧಧರ್ಮದ ಸಂಕಟದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಸೇನಾಧಿಪತಿಗಳನ್ನು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಬೇಕೆಂಬಂತೆ।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger and wounded pride can seize a leader and shape his speech. Even when addressing great warriors, impulsive indignation tends to push one toward coercive rhetoric rather than calm discernment—an ethical warning about governance and self-control in crisis.
Sañjaya narrates that Duryodhana abruptly goes to Karṇa and Droṇa, both celebrated as foremost among victorious fighters. Overcome by indignation, he begins to speak—setting up a charged exchange meant to pressure or provoke his commanders during the battle.