Shloka 17
द्रौणिप्रतिज्ञा–नारायणास्त्रवर्णनम्
Drauṇi’s Vow and the Description of the Nārāyaṇāstra
रुक्मपुड्खीै: प्रसन्नाग्रै: शरैश्छिन्नतनुच्छदौ । रुधिरीघपरिक्लिन्नौ व्यभ्राजेतां महामृथे,सोनेके पंख और स्वच्छ धारवाले बाणोंसे उस महासमरमें दोनोंके कवच कट गये थे और दोनों ही लहूलुहान होकर अद्भुत शोभा पा रहे थे
rukmapuṅkhaiḥ prasannāgraiḥ śaraiś chinnatanuccadau | rudhiraughapariklinnaū vyabhrājetāṃ mahāmṛdhe ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಆ ಮಹಾಸಮರದಲ್ಲಿ ಬಂಗಾರದ ಪುಂಖಗಳಿರುವ, ಸ್ವಚ್ಛವಾದ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಅಗ್ರಗಳ ಬಾಣಗಳು ಅವರಿಬ್ಬರ ಕವಚಗಳನ್ನು ಚೂರುಚೂರಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸಿದವು. ರಕ್ತಧಾರೆಗಳಿಂದ ನೆನೆದಿದ್ದರೂ ಆ ಇಬ್ಬರು ವೀರರು ವಿಚಿತ್ರವಾದ, ಭಯಂಕರ ಕాంతಿಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದರು.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the paradox of dharma in war: even when bodies are wounded and armor is torn, a warrior’s steadfastness in duty (kṣatriya-dharma) can appear as a severe, awe-inspiring brilliance—reminding that ethical responsibility in conflict is inseparable from the reality of suffering it entails.
Sañjaya describes two combatants in a fierce duel: their armor has been shredded by sharp, golden-fletched arrows, and though they are soaked in blood, they still ‘shine’ on the battlefield—an image emphasizing the intensity of the fight and the unbroken resolve of the fighters.