Shloka 4
भीमसेन-धृष्टद्युम्नयोर्वाक्यं
Bhīmasena and Dhṛṣṭadyumna’s Speeches on Kṣātra-Dharma
तावन्योन्यं महाराज तततक्षाते शरैर्भुशम् । क्रोधसंरक्तनयनौ क्रोधाद् विस्फार्य कार्मुके,महाराज! उन दोनोंके नेत्र क्रोधसे लाल हो रहे थे। वे दोनों ही रोषसे अपने-अपने धनुष खींचकर बाणोंकी वर्षासे एक-दूसरेको अत्यन्त घायल कर रहे थे
tāv anyonyaṃ mahārāja tatatakṣāte śarair bhuśam | krodha-saṃrakta-nayanau krodhād visphārya kārmuke ||
ಮಹಾರಾಜನೇ, ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಕೆಂಪಾದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಕೋಪದಿಂದ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ವಿಶಾಲವಾಗಿ ಎಳೆದು, ಬಾಣವೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಪರಸ್ಪರವನ್ನು ಭಾರಿಯಾಗಿ ಗಾಯಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರು।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral danger of krodha (wrath): when anger governs action, even heroic prowess becomes a cycle of reciprocal harm. It implicitly warns that ethical restraint is crucial, especially in war where emotions can eclipse discernment.
Sanjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that two warriors are locked in a fierce exchange, drawing their bows to the full and showering arrows, each grievously wounding the other as their eyes blaze red with anger.