Shloka 10
Nārāyaṇāstra-utpātaḥ — Aśvatthāman’s Rallying Roar after Droṇa’s Fall (द्रोणपर्व, अध्याय १६७)
राजन! सम्पूर्ण युद्धकलामें कुशल योद्धाओंमें श्रेष्ठ नकुलको सुबलपुत्र शकुनिने शीघ्रतापूर्वक आकर रोका ।। शिखण्डिनमथायान्तं रथेन रथिनां वरम् | कृप: शारद्वतो राजन् वारयामास संयुगे,नरेश्वरर रथसे आते हुए रथियोंमें श्रेष्ठ शिखण्डीको युद्धसस््थलमें शरद्वानके पुत्र कृपाचार्यने रोका
sañjaya uvāca |
rājan! sampūrṇa-yuddha-kalāyāṁ kuśala-yoddhāṇāṁ śreṣṭhaṁ nakulaṁ subala-putraḥ śakuniḥ śīghratāpūrvakam āgamya arodhayat ||
śikhaṇḍinam athāyāntaṁ rathena rathināṁ varam |
kṛpaḥ śāradvatō rājan vārayām āsa saṁyuge ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ರಾಜನೇ! ಸಂಪೂರ್ಣ ಯುದ್ಧಕಲೆಯಲ್ಲೂ ನಿಪುಣನಾದ ಯೋಧಶ್ರೇಷ್ಠ ನಕುಲನನ್ನು ಸೌಬಲನಾದ ಶಕುನಿ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಬಂದು ತಡೆದನು। ನಂತರ ರಥದಲ್ಲಿ ಮುನ್ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ರಥಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಶಿಖಂಡಿಯನ್ನು ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಶಾರದ್ವತಪುತ್ರ ಕೃಪಾಚಾರ್ಯನು ತಡೆದನು।
संजय उवाच
Educational Q&A
Even in a morally complex war, warriors act within their perceived duty and allegiance; the verse highlights disciplined battlefield strategy—checking key opponents to prevent decisive breakthroughs—while reminding the listener that skill and intent operate inside a larger dharmic crisis.
Sanjaya reports to Dhritarashtra that Shakuni quickly intercepts Nakula, and Kripa similarly restrains the advancing Shikhandi—two tactical engagements meant to halt prominent Pandava fighters at a critical moment in the fighting.