Shloka 46
द्रोणपर्व — अध्याय १६२: प्रातःसंध्यायां युद्धप्रवृत्तिः तथा रजोमेघे संमूढता
शरौघै: पूरयन्तौ तावाकाशं च दिशस्तथा । अलक्ष्यौ समयुध्येतां महत् कृत्वा शरैस्तम:,वे दोनों अपने बाणसमूहोंसे आकाश और दिशाओंको भरते हुए उनके द्वारा महान् अन्धकारकी सृष्टि करके अलक्ष्य होकर युद्ध करते रहे
saraughai pūrayantau tāv ākāśaṃ ca diśas tathā | alakṣyau samayudhyetāṃ mahat kṛtvā śarais tamaḥ ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಶರಸಮೂಹಗಳಿಂದ ಆಕಾಶವನ್ನೂ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನೂ ತುಂಬಿಸುತ್ತ, ತಮ್ಮ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಮಹಾ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಅಲಭ್ಯರಾದರು; ಹಾಗೆಯೇ ಅಲಕ್ಷ್ಯರಾಗಿಯೇ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದರು.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how unchecked martial intensity can metaphorically and literally produce 'darkness'—a loss of visibility and discernment—suggesting that even in war, dharma requires clarity, proportion, and restraint so that power does not eclipse right judgment.
Sañjaya describes two combatants exchanging such dense volleys of arrows that the sky and directions seem filled; the arrow-storm creates a darkness, making the fighters hard to see as they continue battling.