Shloka 44
द्रोणपर्व — अध्याय १६२: प्रातःसंध्यायां युद्धप्रवृत्तिः तथा रजोमेघे संमूढता
निपीडयन्तौ बाणौचै: परस्परममर्षिणौ । उत्सृजन्तौ महेष्वासौ शरवृष्टी: समनन््तत:ः,वे दोनों महाधनुर्धर वीर अमर्षमें भरकर एक-दूसरेपर चारों ओरसे बाणोंकी वर्षा करते और उन बाणसमूहोंद्वारा परस्पर पीड़ा देते हुए प्राणोंकी बाजी लगाकर रणभूमिमें डटे रहे
nipīḍayantau bāṇaughaiḥ parasparam amarṣiṇau | utsṛjantau maheṣvāsau śaravṛṣṭīḥ samantataḥ ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಆ ಇಬ್ಬರು ಮಹಾಧನುರ್ಧರರು ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಉರಿದು, ಪರಸ್ಪರ ಅಸಹಿಷ್ಣುಗಳಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದಲೂ ಒಬ್ಬರ ಮೇಲೆ ಒಬ್ಬರು ಬಾಣವೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಸುರಿಸಿದರು. ದಟ್ಟ ಶರಸಮೂಹಗಳಿಂದ ಪರಸ್ಪರವನ್ನು ನಿಪೀಡಿಸಿ ಕಾಡುತ್ತ, ಪ್ರಾಣವನ್ನೇ ಪಣವಾಗಿ ಇಟ್ಟು ಅವರು ರಣಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅಚಲವಾಗಿ ನಿಂತರು.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya ethos of steadfastness under extreme peril, while also showing how anger (amarṣa) intensifies violence. Ethically, it juxtaposes valor and resolve with the destructive momentum of wrath-driven combat.
Two mighty archers are locked in a direct duel. Enraged, they unleash continuous showers of arrows from all directions, mutually wounding and pressing each other, yet neither yields as they remain fixed on the battlefield, risking their lives.