Shloka 126
द्रोणपर्व — अध्याय १६२: प्रातःसंध्यायां युद्धप्रवृत्तिः तथा रजोमेघे संमूढता
पाण्डवेयैश्न संग्रामे त्वत्प्रियार्थमरिंदम । शत्रुदमन! मैं शत्रुओंके साथ युद्ध करूँगा और उनके प्रधान-प्रधान वीरोंपर विजय पाऊँगा। संग्रामभूमिमें तुम्हारा प्रिय करनेके लिये मैं पांचालों, सोमकों, केकयों तथा पाण्डवोंके साथ भी युद्ध करूँगा
pāṇḍaveyaiś na saṅgrāme tvatpriyārtham ariṃdama | śatrudamana! mayā śatrūṇāṃ saha yuddhaṃ kariṣye teṣāṃ pradhāna-pradhāna-vīrān api ca vijayiṣye | saṅgrāmabhūmau tava priyaṃ kartum ahaṃ pāñcālān somakān kekayān tathā pāṇḍavān api saha yotsye |
ಅರಿಂದಮನೇ! ನಿನಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದುದನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ನಾನು ಈ ಸಂಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಯುದ್ಧಮಾಡುವೆನು. ಶತ್ರುದಮನನೇ! ಶತ್ರುಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೋರಾಡಿ ಅವರ ಅಗ್ರ ಅಗ್ರ ವೀರರ ಮೇಲೆಯೂ ಜಯ ಪಡೆಯುವೆನು; ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಲು ಪಾಂಚಾಲರು, ಸೋಮಕರು, ಕೇಕಯರು ಮತ್ತು ಪಾಂಡವರೊಂದಿಗೆ ಸಹ ನಾನು ಯುದ್ಧಮಾಡುವೆನು।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds the ethic of allegiance in royal warfare: a warrior declares readiness to fight—even against formidable and well-known allied groups—primarily to fulfill what is ‘dear’ to his lord. It highlights how personal loyalty and the desire to please a ruler can become a driving motive in war, raising implicit ethical tension between devotion to a person and broader dharma.
In the Drona Parva war-reporting frame, Sañjaya narrates a combatant’s resolve: he vows to engage the enemy and defeat their leading heroes, and states that on the battlefield he will fight the Pāñcālas, Somakas, Kekayas, and the Pāṇḍavas as well, explicitly to accomplish what pleases the king (the implied listener, Dhṛtarāṣṭra).