Shloka 113
अध्याय १५९ — रात्रौ श्रमविरामः
Night Exhaustion and Brief Pause in Battle
विसृजन् शरवर्षाणि कालवर्षीव तोयद: । अपने पुत्रके मूर्च्छित होनेपर बाह्लीकने वर्षाऋतुमें वर्षा करनेवाले मेघके समान बाणोंकी वृष्टि करते हुए वहाँ सात्यकिपर धावा किया
visṛjan śaravarṣāṇi kālavarṣīva toyadaḥ | apane putrake mūrcchita honepar bāhlīkane varṣāṛtumeṃ varṣā karanevāle meghake samāna bāṇoṃkī vṛṣṭi karate hue vahāṃ sātyakipar dhāvā kiyā |
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು— ಋತುವಿನಲ್ಲಿ ಮಳೆ ಸುರಿಸುವ ಮೇಘದಂತೆ ಬಾಣವೃಷ್ಟಿ ಸುರಿಸುತ್ತ, ತನ್ನ ಮಗನು ಮೂರ್ಚ್ಛಿತನಾದುದನ್ನು ಕಂಡು ಬಾಹ್ಲೀಕನು ಶೋಕ-ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಉರಿದು ಅಲ್ಲಿ ಸಾತ್ಯಕಿಯ ಮೇಲೆ ವೇಗವಾಗಿ ಧಾವಿಸಿ ಶರಗಳ ಬಿರುಗಾಳಿಯನ್ನು ಸುರಿಸಿದನು।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how personal sorrow in war can quickly transform into wrath and vengeance, driving further violence; it implicitly warns that unchecked grief-fueled retaliation deepens the moral and human cost of conflict.
After Bāhlīka sees his son rendered unconscious, he charges at Sātyaki and unleashes a heavy barrage of arrows, compared to a monsoon cloud pouring rain.