Shloka 124
Adhyāya 141 — Night duels: Śaineya and Bhūriśravas; Droṇi and Ghaṭotkaca; Bhīma and Duryodhana
कड्कबर्हिणवासोभिर्बलं व्यधमदर्जुन: । उस समय उन्होंने कंक और मोरकी पाँखोंसे युक्त नाराचोंद्वारा घोड़ों, हाथियों और मनुष्योंके शरीरोंको विदीर्ण करके सारी सेनाको तहस-नहस कर दिया ।। तद् बल॑ भरतश्रेष्ठ सवाजिद्विपमानवम्,भरतश्रेष्ठ] उस समय सावधान हुए इन्द्रकुमार कुन्तीपुत्र अर्जुनने हाथी, घोड़ों और मनुष्योंसे भरी हुई उस सेनाका संहार कर डाला
sañjaya uvāca | kaṅkabārhiṇavāsobhir balaṃ vyadhamad arjunaḥ | tad balaṃ bharataśreṣṭha savājidvipamānavam |
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಕಂಕಪಕ್ಷಗಳೂ ನವಿಲುಪಿಚ್ಛಗಳೂ ಜೋಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಅರ್ಜುನನು ಆ ಸೇನೆಯನ್ನು ಚೂರುಮೂರುಮಾಡಿದನು. ಓ ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠ, ಕುದುರೆ, ಆನೆ, ಮನುಷ್ಯರಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದ ಆ ದಳದ ದೇಹಗಳನ್ನು ಚೀರಿಸಿ ಅವನು ಅದನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಂಹರಿಸಿ ರಣಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಧೂಳಾಗಿಸಿದನು।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the paradox of dharmic warfare: extraordinary skill and resolve can be necessary to uphold a righteous cause, yet the means remain destructive. It invites reflection on responsibility, restraint, and the heavy moral weight borne even by justified combat.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Arjuna, using arrows with distinctive feather-fletching, devastates an opposing formation packed with horses, elephants, and soldiers, effectively routing and annihilating that section of the army.