Shloka 15
Śalya–Bhīma Gadāyuddham (मद्रराज-भीमसेन गदायुद्धम्)
शरीरशतसम्बाधां गृध्रकड्कनिषेविताम् । महारथसहस्राणि नयन्तीं यमसादनम्,उसके भीतर सैकड़ों लाशें पड़ी हुई थीं। गीध और कंक उस नदीका सेवन करते थे। वह सहस्रों महारथियोंको यमराजके लोकमें ले जा रही थी
śarīraśatasambādhāṁ gṛdhrakaṅkaniṣevitām | mahārathasahasrāṇi nayantīṁ yamasādanam ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಆ ಧಾರೆ ನೂರಾರು ಶವಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ ಅಡ್ಡಿಯಾಗಿತ್ತು; ಗೃಧ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಕಂಕಪಕ್ಷಿಗಳು ಅದನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಅದು ಸಹಸ್ರಾರು ಮಹಾರಥಿಗಳನ್ನು ಯಮಸದನದ ಕಡೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the inevitability of death and the ethical gravity of war: even the highest-ranked warriors (mahārathas) are swept toward Yama’s realm, while the battlefield reduces human pride to impermanence and suffering.
Sañjaya describes a horrific battlefield scene—likened to a current or stream—clogged with corpses and visited by scavenging birds, metaphorically (and vividly) ‘carrying’ multitudes of great warriors to the abode of Yama.