Shloka 26
द्रौणि-पार्षतयोर्युद्धम् | The Duel of Aśvatthāmā
Drauṇi) and Dhṛṣṭadyumna (Pārṣata
प्राहिणोत् कृतसंरम्भ: शरान् बर्हिणवासस: । स्वर्णपुड्खानू शिलाधौतान् यमदण्डोपमान् मृथे,माननीय नरेश! केंचुलसे छूटी हुई सर्पिणीके समान उस शक्तिके टुकड़े-टुकड़े करके फिर भीमसेनने कुपित हो युद्धस्थलमें सूतपुत्र कर्णके प्राणोंकी खोज करते हुए-से सानपर चढ़ाकर तेज किये हुए, यमदण्डके समान भयंकर, मयूरपंख एवं स्वर्णपंखसे विभूषित बाणोंको उसके ऊपर चलाना आरम्भ किया
sañjaya uvāca |
prāhiṇot kṛtasaṃrambhaḥ śarān barhiṇavāsasaḥ |
svarṇapuḍkhān śilādhautān yamadaṇḍopamān mṛdhe ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ತೀವ್ರ ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ಅವನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಬಾಣಗಳನ್ನು ಹಾರಿಸಿದನು—ನವಿಲುಪಿಂಚಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ, ಸ್ವರ್ಣಪుంఖಗಳಿರುವ, ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಸಾಣೆ ಹಾಕಿದಂತೆ ತೀಕ್ಷ್ಣಗೊಂಡ, ಯಮದಂಡದಂತೆ ಭಯಂಕರವಾದವು. ಕೋಪದಿಂದ ಉರಿದ ಭೀಮಸೇನನು, ಸೂತಪುತ್ರ ಕರ್ಣನ ಪ್ರಾಣಗಳನ್ನೇ ಹುಡುಕುವವನಂತೆ, ಸಾಣೆ ಹಾಕಿ ತೀಕ್ಷ್ಣಗೊಳಿಸಿದ ಬಾಣವೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಅವನ ಮೇಲೆ ಸುರಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse uses the simile of Yama’s rod to stress the moral weight of battlefield action: when anger hardens into resolve, weapons become agents of death, reminding the listener that war magnifies consequences and tests restraint (dharma) amid violence.
Sañjaya describes a warrior, seized by fierce determination, releasing volleys of arrows—peacock-feathered, gold-fitted, and stone-honed—so terrifying they are likened to Yama’s staff, signaling an intense escalation in the combat.