Shloka 37
द्रोणपर्व — अध्याय 128: दुर्योधनस्य परसेनाप्रवेशः
Duryodhana’s Incursion and the Tumult of Battle
तस्मिन् विनिहते नून॑ युध्यतेड्सौ जनार्दन: । यस्य सच्त्ववतो वीर्य ह्युपजीवन्ति पाण्डवा:,“उसके मारे जानेपर स्वयं भगवान् श्रीकृष्ण ही युद्ध कर रहे हैं। जिस शक्तिशाली वीरके पराक्रमका भरोसा करके हम समस्त पाण्डव जी रहे हैं, भयके अवसरोंपर हम उसी प्रकार जिसका आश्रय लेते हैं, जैसे देवता देवराज इन्द्रका, वही शूरवीर अर्जुन सिंधुराज जयद्रथको अपने वशमें करनेके लिये कौरव-सेनामें घुसा है
tasmin vinihate nūnaṁ yudhyate 'sau janārdanaḥ | yasya sattvavato vīryaṁ hy upajīvanti pāṇḍavāḥ ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಅವನು ಹತನಾದ ಮೇಲೆ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಜನಾರ್ದನ (ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ) ಸ್ವತಃ ಯುದ್ಧ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ದೃಢಸತ್ವವಂತನಾದ ಆ ಮಹಾವೀರನ ಪರಾಕ್ರಮವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಪಾಂಡವರು ಬದುಕಿ ಸಹಿಸುತ್ತಾರೆ; ಭಯಕಾಲದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳು ಇಂದ್ರನ ಶರಣು ಸೇರುವಂತೆ ನಾವು ಅವನ ಶರಣು ಸೇರುತ್ತೇವೆ. ಆ ಶೂರ ಅರ್ಜುನನು ಸಿಂಧುರಾಜ ಜಯದ್ರಥನನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕೌರವಸೈನ್ಯದೊಳಗೆ ನುಗ್ಗಿದ್ದಾನೆ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights ethical reliance in crisis: a community’s survival often rests on the steadfast courage of a dharmic protector, and true leadership is measured by the willingness to enter danger for a just objective. It also underscores the intimate cooperation of Kṛṣṇa and Arjuna—divine guidance and human valor acting together.
Sañjaya reports that after a significant warrior has been slain, the battle’s intensity shifts: Kṛṣṇa is described as effectively ‘fighting himself,’ and Arjuna—on whom the Pāṇḍavas depend—has penetrated the Kaurava formation to subdue Jayadratha, the king of Sindhu.