Shloka 17
Adhyāya 110: Dhṛtarāṣṭra’s Lament on Fate; Saṃjaya’s Reproof and the Princes’ Assault on Bhīma (द्रोणपर्व, अध्याय ११०)
स भीम॑ पज्चभिर्विद्ध्वा शरैः संनतपर्वभि: । भैमान् परिजघानाशु रथांस्त्रिशतमाहवे,उसने झुकी हुई गाँठवाले पाँच बाणोंद्वारा भीमसेनको घायल करके उनके साथ आये हुए तीन सौ रथियोंका समरभूमिमें शीघ्र ही संहार कर डाला
sa bhīmaṃ pañcabhir viddhvā śaraiḥ sannatapārva-bhiḥ | bhaimān parijaghānāśu rathāṃs triśatam āhave ||
ಅವನು ವಂಗಿದ ಗಾಂಠಗಳಿರುವ ಐದು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಭೀಮಸೇನನನ್ನು ವಿದ್ಧಮಾಡಿ, ಭೀಮನ ನೆರವಿಗೆ ಬಂದ ಮೂರು ನೂರು ರಥಯೋಧರನ್ನು ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಸಂಹರಿಸಿದನು।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the harsh reality of kṣatriya warfare: skill and force can rapidly overturn numbers and support, intensifying the ethical strain between duty in battle and the immense human cost of violence.
Sañjaya reports that a warrior pierces Bhīmasena with five specially described arrows and then quickly destroys three hundred chariot-warriors aligned with Bhīma on the battlefield.