मदान्धा रोषसंरब्धा विषाणाग्रैर्महाहवे । बिभिदुर्दन्तमुसलै: समासाद्य परस्परम्,उस महायुद्धमें रोषपूर्ण मदान्ध हाथी अपने दाँतोंके अग्रभागसे अथवा दाँतरूपी मूसलोंसे परस्पर भिड़कर एक-दूसरेको विदीर्ण करने लगे
sañjaya uvāca |
madāndhā roṣasaṃrabdhā viṣāṇāgrair mahāhave |
bibhidur dantamusalaiḥ samāsādya parasparam ||
ಆ ಮಹಾಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಮದದಿಂದ ಅಂಧರಾಗಿಯೂ ರೋಷದಿಂದ ಉಗ್ರರಾಗಿಯೂ ಇದ್ದ ಆನೆಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಎದುರುಬಂದು, ದಂತಾಗ್ರಗಳಿಂದ—ದಂತಗಳೇ ಮುಸಲಗಳಂತೆ—ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಚೀರಿ ಹಾಕತೊಡಗಿದವು.
संजय उवाच
The verse highlights the moral danger of mada (intoxication/frenzy) and roṣa (anger): when these dominate, even great power becomes self-destructive, producing mutual harm rather than purposeful action.
Sañjaya describes a battlefield moment where enraged, musth-driven elephants charge and clash at close quarters, ripping and splitting each other with their tusks, which are compared to heavy clubs.