ताभ्यां बभौ नरश्रेष्ठ: श्वेताश्वः कृष्णसारथि: । मध्ये युधिष्ठिरो राजा माद्रीपुत्रोी च पाण्डवी,भीमसेन और सात्यकिके बीचमें यानी उस व्यूहके अग्रभागमें नरश्रेष्ठ श्वेतवाहन अर्जुन खड़े हुए, जिनके सारथि साक्षात् भगवान् श्रीकृष्ण थे। मध्य-देशमें राजा युधिष्ठिर तथा माद्रीकुमार पाण्डुनन्दन नकुल-सहदेव थे
sañjaya uvāca |
tābhyāṃ babhau naraśreṣṭhaḥ śvetāśvaḥ kṛṣṇasārathiḥ |
madhye yudhiṣṭhiro rājā mādrīputrau ca pāṇḍavau ||
ಭೀಮಸೇನ ಮತ್ತು ಸಾತ್ಯಕಿಯ ನಡುವೆ ಅಗ್ರಭಾಗದಲ್ಲಿ ಶ್ವೇತಾಶ್ವಧಾರಿಯಾದ ನರಶ್ರೇಷ್ಠ ಅರ್ಜುನನು ಕಂಗೊಳಿಸಿದನು; ಅವನ ಸಾರಥಿ ಸ್ವಯಂ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನು. ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ರಾಜ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಮತ್ತು ಮಾದ್ರೀಪುತ್ರ ಪಾಂಡವರು—ನಕುಲ ಹಾಗೂ ಸಹದೇವ—ನಿಂತಿದ್ದರು.
संजय उवाच
The verse implicitly teaches ordered strength under dharma: the foremost warrior (Arjuna) stands guided by Kṛṣṇa, while the righteous king (Yudhiṣṭhira) holds the center—suggesting that courage and power should be directed by wise counsel and moral steadiness.
Sañjaya describes the Pāṇḍava battle formation: Arjuna, with Kṛṣṇa as charioteer, is positioned at the front between Bhīma and Sātyaki, while Yudhiṣṭhira and Mādrī’s twin sons (Nakula and Sahadeva) are stationed in the middle.