Shloka 27
Arjuna’s Advance toward Bhīṣma; The Gāṇḍīva’s Signal and the Armies’ Convergence (भीष्माभिमुखगमनम् — गाण्डीवनिर्घोष-ध्वजवर्णनम्)
शल्यं च पज्चविंशत्या शरैरविव्याध पाण्डव: । रुक्मपुड्खैर्महेष्वास: स विद्धो व्यपयाद् रणात्,फिर महाथनुर्धर पाण्डुपुत्र भीमने सुवर्णमय पंखसे युक्त पचीस बाणोंद्वारा राजा शल्यको बींध दिया। उन बाणोंसे घायल होकर वे रणभूमिसे भाग गये
śalyaṃ ca pañcaviṃśatyā śarair avivyādha pāṇḍavaḥ | rukmapuṅkhair maheṣvāsaḥ sa viddho vyapayād raṇāt ||
ನಂತರ ಮಹಾಧನುರ್ಧರ ಪಾಂಡವನು ಚಿನ್ನದ ರೆಕ್ಕೆಗಳಿರುವ ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಶಲ್ಯರಾಜನನ್ನು ಭೇದಿಸಿದನು; ಗಾಯಗೊಂಡ ಶಲ್ಯನು रणಭೂಮಿಯಿಂದ ಹಿಂದೆ ಸರಿದನು.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the harsh realism of kṣatriya warfare: prowess and status do not guarantee invulnerability, and tactical withdrawal can follow when one is decisively wounded—highlighting the consequences of violence within the dharma-bound arena of battle.
Sañjaya reports that a Pāṇḍava warrior strikes Śalya with twenty-five golden-fletched arrows; Śalya, wounded, retreats from the battlefield.