दुर्योधनस्तु संक्रुद्धों धृष्टद्ुम्नं महारणे । विव्याध निशितैर्बाणैश्षतुर्भि: समरे द्रुतम्
duryodhanas tu saṅkruddho dhṛṣṭadyumnaṁ mahāraṇe | vivyādha niśitair bāṇaiś caturbhiḥ samare drutam ||
ಆಗ ಕ್ರುದ್ಧನಾದ ದುರ್ಯೋಧನನು ಮಹಾಸಮರದಲ್ಲಿ ಧೃಷ್ಟದ್ಯುಮ್ನನನ್ನು ನಾಲ್ಕು ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬಾಣಗಳಿಂದ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಭೇದಿಸಿದನು.
संजय उवाच
The verse highlights how anger (saṅkrodha/krodha) propels swift harmful action in war, illustrating an ethical warning: when wrath governs judgment, violence becomes immediate and self-reinforcing, deepening enmity and suffering.
Sañjaya reports that Duryodhana, furious on the battlefield, quickly wounds Dhṛṣṭadyumna by shooting him with four sharp arrows during the great combat.