Shloka 466
Daiva–Puruṣakāra Discourse and the Elephant-Corps Engagement (भीमगजानीक-सम्भ्रान्ति)
सम्मोहयामास स तान् कालान्तकयमोपम: । उस रणदक्षेत्रमें गजारूढ़ होकर युद्ध करनेवाले योद्धाओंके मस्तकोंको अपनी तीखी धारवाली तलवारसे काटते हुए वे अकेले ही क्रोधमें भरकर पैदल विचरते और शत्रुओंके भयको बढ़ाते थे। उन्होंने प्ररयकालीन यमराजके समान भयंकर रूप धारण करके उन सबको भयसे मोहित कर दिया था
sañjaya uvāca | sammohayāmāsa sa tān kālāntaka-yamopamaḥ |
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಕಾಲಾಂತಕ ಯಮನಂತೆ ಭಯಂಕರವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು ಅವನು ಅವರನ್ನೆಲ್ಲ ಮೋಹಗೊಳಿಸಿದನು. ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯ ಮಧ್ಯೆ ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಉರಿದು, ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಪಾದಾತಿಯಾಗಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾ ಶತ್ರುಗಳ ಭಯವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದನು; ಆನೆಮೇಲೆ ಏರಿ ಯುದ್ಧ ಮಾಡುವ ಯೋಧರ ತಲೆಗಳನ್ನು ತನ್ನ ತೀಕ್ಷ್ಣಧಾರ ಖಡ್ಗದಿಂದ ಕಡಿದು ಬೀಳಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಪ್ರಳಯಕಾಲದ ಮೃತ್ಯುರಾಜನಂತೆ ಘೋರರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಅವರನ್ನು ಭಯಭ್ರಾಂತಿಗೆ ಒಳಪಡಿಸಿದನು.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how fear and confusion can decide outcomes in war: a warrior’s terrifying presence and relentless action can break the enemy’s morale. Ethically, it reflects the Mahābhārata’s stark portrayal of kṣatriya duty—valor and violence are shown with their psychological and mortal consequences, using Yama imagery to stress the inevitability of death in battle.
Sañjaya describes a single warrior moving on foot in a rage, cutting down even elephant-mounted fighters with a sharp sword. His dreadful, death-like appearance overwhelms opponents, making them panic and lose composure, as if Yama himself had appeared at the end of time.