Shloka 17
Rajo-dhūli-saṃmūḍha-saṅgrāmaḥ
The Dust-Obscured Battle and Mutual Charges
तथैव वेदविच्छूरो ज्वलनार्कसमद्युति: । इन्द्रास्त्रविदमेयात्मा प्रपतन् समितिंजय:,अर्जुन वेदज्ञ, शौर्यसम्पन्न, अग्नि और सूर्यके समान तेजस्वी, इन्द्रास्त्रका ज्ञाता, अमेय आत्मबलसे सम्पन्न, वेगपूर्वक आक्रमण करनेवाला और बड़े-बड़े संग्रामोंमें विजय पानेवाला है। वह ऐसे-ऐसे अस्त्रोंका प्रयोग करता है, जिनका हलका-सा स्पर्श भी वज्रके समान कठोर है। महारथी अर्जुन अपने हाथमें सदा तलवार खींचे ही रहता है और उसका प्रहार करके विकट गर्जना करता है
tathaiva vedavic chūro jvalanārkasamadyutiḥ | indrāstravid ameyātmā prapatan samitiṃjayaḥ ||
ಅವನು ವೇದವಿದ್, ಶೌರ್ಯಸಂಪನ್ನ, ಅಗ್ನಿ-ಸೂರ್ಯಸಮಾನ ದ್ಯುತಿಯುಳ್ಳವನು; ಇಂದ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳ ಜ್ಞಾನಿ; ಅಮೇಯ ಆತ್ಮಬಲಸಂಪನ್ನ; ವೇಗದಿಂದ ಧಾವಿಸಿ ದಾಳಿ ಮಾಡುವವನು, ಸಮರದಲ್ಲಿ ಶತ್ರುಸೈನ್ಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸುವವನು.
धृतराष्ट उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ideal of disciplined power: learning (Vedic knowledge) joined with courage and restraint-worthy capability (mastery of divine weapons). It underscores how true martial excellence is not mere aggression but trained, principled strength that can decisively shape the moral and strategic stakes of war.
Dhṛtarāṣṭra, hearing the battle account, is being informed (and emotionally affected) by descriptions of Arjuna’s extraordinary prowess—his radiance, speed in assault, and mastery of Indra’s weapons—signaling the grave threat Arjuna poses to the Kaurava forces in the Kurukṣetra war.