Shloka 41
Puruṣottama-yoga
The Discipline of the Supreme Person) — Chapter 15 (Bhagavadgītā
सम्बन्ध-- इस प्रकार भगवान्की स्घुति और प्रणाम करके अब भगवान्के गुण, रहस्य और माहात्म्यको यथार्थ न जाननेके कारण वाणी और क्रियाद्वारा किये गये अपराधोंको क्षमा करनेके लिये भगवान्से अर्जुन प्रार्थना करते हैं-- सखेति मत्वा प्रसभं यदुक्तं हे कृष्ण हे यादव हे सखेति । अजानता महिमान तवेदं मया प्रमादात् प्रणयेन वापि,आपके इस प्रभावको न जानते हुए, आप मेरे सखा हैं ऐसा मानकर प्रेमसे अथवा प्रमादसे भी मैंने 'हे कृष्ण!” “हे यादव!” 'हे सखे!” इस प्रकार जो कुछ बिना सोचे-समझे हठात् कहा हैः और हे अच्युत! आप जो मेरे द्वारा विनोदके लिये विहार, शय्या, आसन और भोजनादिमें अकेले अथवा उन सखाओंके सामने भी अपमानित किये गये हैं--वह सब अपराध अप्रमेयस्वरूप अर्थात् अचिन्त्य प्रभाववाले आपसे मैं क्षमा करवाता हूँ:
arjuna uvāca | sakheti matvā prasabhaṁ yad uktaṁ he kṛṣṇa he yādava he sakheti | ajānatā mahimānaṁ tavedaṁ mayā pramādāt praṇayena vāpi | yac cāvahāsārtham asat-kṛto ’si vihāra-śayyāsana-bhojaneṣu | eko ’tha vāpy acyuta tat-samakṣaṁ tat kṣāmaye tvām aham aprameyam ||
ನಿನ್ನನ್ನು ಕೇವಲ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ನಾನು ಹಠಾತ್ತಾಗಿ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟದ್ದು—‘ಹೇ ಕೃಷ್ಣ’, ‘ಹೇ ಯಾದವ’, ‘ಹೇ ಸಖ’—ನಿನ್ನ ಈ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಅರಿಯದೆ, ಅದು ಅಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದಾಗಲಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದಾಗಲಿ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಕ್ಷಮೆಯನ್ನು ಬೇಡುತ್ತೇನೆ.
अजुन उवाच