Shloka 37
कस्माच्च ते न नमेरन् महात्मन् गरीयसे ब्रह्मणो<प्यादिकर्त्रें । अनन्त देवेश जगन्निवास त्वमक्षरं सदसत्तत्परं यत्,हे महात्मन्! ब्रह्माके भी आदिकर्ता और सबसे बड़े आपके लिये वे कैसे नमस्कार न करें; क्योंकि हे अनन्त! हे देवेश! हे जगन्निवास!* जो सत्ू, असत् और उनसे परे अक्षर अर्थात् सच्चिदानन्दघन ब्रह्म है, वह आप ही हैं+
arjuna uvāca | kasmāc ca te na nameran mahātman garīyase brahmaṇo 'py ādikartre | ananta deveśa jagannivāsa tvam akṣaraṃ sad-asat tat-paraṃ yat ||
ಹೇ ಮಹಾತ್ಮನೇ! ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೂ ಆದಿಕರ್ತ, ಬ್ರಹ್ಮನಿಗಿಂತಲೂ ಮಹಾನ್ ನಿನಗೆ ಅವರು ನಮಸ್ಕರಿಸದೆ ಹೇಗೆ ಇರುವರು? ಹೇ ಅನಂತ! ಹೇ ದೇವೇಶ! ಹೇ ಜಗನ್ನಿವಾಸ! ‘ಸತ್’, ‘ಅಸತ್’ ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಡುವುದೂ, ಅವೆರಡಕ್ಕೂ ಪರವಾದ ಅಕ್ಷರ ತತ್ತ್ವವೂ ನೀನೇ.
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse affirms the supremacy of the Divine (here Krishna in the universal form) as the imperishable Absolute (akṣara), transcending conceptual opposites like sat (being) and asat (non-being). Ethically, it models reverence and humility: recognizing the highest principle as worthy of universal homage, beyond even the cosmic creator Brahmā.
After witnessing the cosmic, awe-inspiring universal form, Arjuna responds with worshipful praise. He explains that all beings naturally bow to Krishna because Krishna is the Infinite Lord, the refuge of the universe, and the ultimate reality surpassing even Brahmā’s status as creator.