Shloka 52
ये तदा मां गमिष्यन्ति ते च प्रेक्ष्यन्ति मां नृपा: । दिशं वैश्रवणाक्रान्तां यदा55गन्ता दिवाकर:,'सात घोड़ोंसे जुते हुए उत्तम तेजस्वी रथके द्वारा जब सूर्य कुबेरकी निवासभूत उत्तरदिशाके पथपर आ जायाँगे, उस समय जो राजा मेरे पास आयेंगे, वे मेरी ऊर्ध्व गतिको देख सकेंगे। निश्चय ही उसी समय मैं अत्यन्त प्रियतम सुहृदोंकी भाँति अपने प्यारे प्राणोंका त्याग करूँगा
ye tadā māṁ gamiṣyanti te ca prekṣyanti māṁ nṛpāḥ | diśaṁ vaiśravaṇākrāntāṁ yadā gantā divākaraḥ ||
ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬರುವ ರಾಜರು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಬಲ್ಲರು. ಏಕೆಂದರೆ ಏಳು ಕುದುರೆಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ ತನ್ನ ದೀಪ್ತಿಮಾನ್ ರಥದ ಮೇಲೆ ಆರೂಢನಾದ ಸೂರ್ಯನು ವೈಶ್ರವಣ (ಕುಬೇರ) ಅಧಿಷ್ಠಿತ ಉತ್ತರದಿಕ್ಕಿನ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುವಾಗ, ನನ್ನ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬರುವ ಆ ನೃಪತಿಗಳು ನನ್ನ ಊರ್ಧ್ವಗತಿಯನ್ನು ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕರಿಸುವರು. ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅದೇ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ನನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವೆನು—ಅತಿಪ್ರಿಯ ಸುಹೃದರಿಂದ ವಿದಾಯ ಪಡೆಯುವಂತೆ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse links human action—especially the deliberate relinquishing of life—to cosmic timing and order. It suggests that a disciplined, conscious departure aligned with an auspicious celestial moment is viewed as ethically and spiritually significant, reflecting harmony with the larger law of the universe.
Sañjaya describes a specific time-marker: when the Sun reaches the northern course associated with Kubera’s quarter. At that time, kings who come to Sañjaya will be able to witness his ‘upward’ departure—his leaving the body—indicating a foretold, intentional death timed to that celestial transition.