Shloka 6
दुःशासनो विकर्णश्व रथानास्थाय भास्वरान् । पाण्डवानां रणे शूरा ध्वजिनीं समकम्पयन्,उस महाभयंकर युद्धमें किसीकी कोई विशेष पहचान नहीं रह गयी थी। भारत! तदनन्तर शल्य, कृपाचार्य, चित्रसेन, दशासन और विकर्ण--ये कौरववीर चमचमाते हुए रथोंपर बैठकर पाण्डवोंपर चढ़ आये और रणक्षेत्रमें उनकी सेनाको कँपाने लगे
sañjaya uvāca | duḥśāsano vikarṇaś ca rathān āsthāya bhāsvarān | pāṇḍavānāṃ raṇe śūrā dhvajinīṃ samakampayan |
ದುಃಶಾಸನ ಮತ್ತು ವಿಕರ್ಣ—ರಣಶೂರರು—ಭಾಸ್ವರ ರಥಗಳನ್ನು ಏರಿ ಪಾಂಡವರ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ಮಾಡಿ, ಯುದ್ಧಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಧ್ವಜಿನಿಯನ್ನು ನಡುಗಿಸಿದರು.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a recurring Mahābhārata ethic: in war, power is often expressed through intimidation and disruption, yet such momentum can eclipse discernment and restraint—raising the question of how dharma is preserved amid battlefield frenzy.
Sañjaya reports that Duḥśāsana and Vikarṇa mount their shining chariots and surge forward against the Pāṇḍavas, causing the Pāṇḍava host (dhvajinī) to tremble—an image of a forceful Kaurava assault.