Shloka 66
रथाग्न्यगारशक्षापार्चिरसिशक्तिगदेन्धन: । शरसंघमहाज्वाल: क्षत्रियान् समरेडदहत्,वे अग्निके समान प्रज्वलित हो समरभूमिमें क्षत्रियोंकों दग्ध कर रहे थे। रथ ही अग्निशाला थी, धनुष लपटके समान प्रतीत होता था, खड़्ग, शक्ति और गदाएँ ईंधनका काम दे रही थीं, बाणोंका समुदाय ही उस अग्निकी महाज्वाला थी
sañjaya uvāca |
rathāgnyagāraśaṣkāpārcirasiśaktigadendhanaḥ |
śarasaṅghamahājvālaḥ kṣatriyān samare ’dahat ||
ಸಮರದಲ್ಲಿ ದಹಿಸುವ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಅದು ಕ್ಷತ್ರಿಯರನ್ನು ಸುಟ್ಟುಹಾಕಿತು. ರಥಗಳು ಅಗ್ನಿಶಾಲೆಗಳಂತೆ, ಧನುಸ್ಸುಗಳು ಜ್ವಾಲೆಯ ನಾಲಿಗೆಗಳಂತೆ ಕಂಡವು; ಖಡ್ಗ, ಶಕ್ತಿ, ಗದೆಗಳು ಇಂಧನವಾದವು; ಬಾಣಗಳ ಗುಂಪೇ ಆ ಅಗ್ನಿಯ ಮಹಾಜ್ವಾಲೆಯಾಗಿ ಎದ್ದಿತು.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how warfare, even when framed within kṣatriya-duty, becomes a consuming force like fire—highlighting the ethical tension between prescribed martial duty and the catastrophic suffering it unleashes.
Sañjaya describes the battlefield with an extended fire-metaphor: chariots appear as fire-halls, weapons as fuel, and volleys of arrows as towering flames, conveying the intensity and lethal momentum of the combat.