Shloka 66
भीमसेनस्य बहुमहारथसंयुगः
Bhīmasena’s Engagement with Multiple Mahārathas
तोत्रैरिव महानागं द्रोणं ब्राह्मणपुज्ञवम् । तब उन दोनोंने भी अंकुशोंसे महान् गजराजके समान सीधे जानेवाले तीन-तीन बाणोंद्वारा ब्राह्मणप्रवर द्रोणाचार्यको घायल करके तुरंत बदला चुकाया
totrair iva mahānāgaṃ droṇaṃ brāhmaṇapuṅgavam | śreya eva paraṃ kṛṣṇa loke bhavati sarvataḥ || sātvatāśiromaṇe asmin mahāsamare ’dya māṃ mārayasva | deva niṣpāpa śrīkṛṣṇa tvayā saṃgrāme mārite ’pi saṃsāre sarvato mama paramaṃ kalyāṇam eva bhaviṣyati | sambhāvito ’smi govinda trailokyenādya saṃyuge ||
ಅಂಕುಶಗಳಿಂದ ತಡೆದ ಮಹಾಗಜದಂತೆ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣಪ್ರವರ ದ್ರೋಣನನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಹಾರುವ ಮೂರು ಮೂರು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಗಾಯಗೊಳಿಸಿ ಆ ಇಬ್ಬರು ಯೋಧರು ತಕ್ಷಣವೇ ಪ್ರತಿಕಾರ ತೀರಿಸಿದರು. ಆಗ ಒಂದು ವಾಣಿ ಮೊಳಗಿತು—“ಹೇ ಕೃಷ್ಣಾ! ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪರಮ ಶ್ರೇಯಸ್ಸೇ ಉದಯಿಸುತ್ತದೆ. ಹೇ ಸಾತ್ವತಶಿರೋಮಣೇ! ಇಂದು ಈ ಮಹಾಸಮರದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ನೆಲಕ್ಕುರುಳಿಸು. ಹೇ ದೇವಾ, ಅನಘ ಗೋವಿಂದಾ! ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಕೈಯಿಂದ ನಾನು ಹತನಾದರೂ ನನಗೆ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ಪರಮ ಕಲ್ಯಾಣವೇ. ಹೇ ಗೋವಿಂದಾ! ಇಂದು ಈ ಸಮರದಲ್ಲಿ ತ್ರಿಲೋಕವೂ ನನ್ನನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದೆ.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage frames death at the hands of Kṛṣṇa as intrinsically auspicious: when one’s end is connected to the divine, the outcome is described as śreyas/kalyāṇa (supreme welfare), suggesting a moral-spiritual valuation beyond mere victory or survival.
In the battle account, Droṇa is compared to a great elephant being checked by goads as he is struck by straight, triple shafts; immediately after, a speaker addresses Kṛṣṇa with intense resolve, asking to be slain in the fight and asserting that such a death would bring ultimate good and honor recognized by the three worlds.