Shloka 57
अभिदुद्राव भीष्मं स भुजप्रहरणो बली । प्रतोदपाणिस्तेजस्वी सिंहवद् विनदन् मुहुः,तब शत्रुवीरोंका नाश करनेवाले महाबाहु माधवको यह सहन नहीं हुआ। आर्य! वे योगेश्वर भगवान् वासुदेव चाँदीके समान सफेद रंगवाले अर्जुनके घोड़ोंको छोड़कर उस विशाल रथसे कूद पड़े और केवल भुजाओंका ही आयुध लिये हाथोंमें चाबुक उठाये बारंबार सिंहनाद करते हुए बलवान् एवं तेजस्वी श्रीहरि भीष्मकी ओर बड़े वेगसे दौड़े
abhidudrāva bhīṣmaṁ sa bhujapraharaṇo balī | pratodapāṇis tejasvī siṁhavad vinadan muhuḥ ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಆಗ ಆ ಬಲಿಷ್ಠನೂ ತೇಜಸ್ವಿಯೂ ಆದವನು, ತನ್ನ ಭುಜಗಳನ್ನೇ ಆಯುಧವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಚಾವಟಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಮರುಮರು ಸಿಂಹನಾದ ಮಾಡುತ್ತಾ ಭೀಷ್ಮನ ಮೇಲೆ ಧಾವಿಸಿದನು. ಪಾರ್ಥನ ಬೆಳ್ಳಿಯಂತೆ ಶುಭ್ರವಾದ ಅಶ್ವಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಆ ಮಹಾರಥದಿಂದ ಜಿಗಿದು ಇಳಿದ ಯೋಗೇಶ್ವರ ವಾಸುದೇವ (ಮಾಧವ) ವೀರರ ಸಂಹಾರವನ್ನು ಇನ್ನೆಂದೂ ಸಹಿಸಲಾರದೆ ಭೀಷ್ಮನ ಕಡೆಗೆ ಮಹಾವೇಗದಿಂದ ಓಡಿದನು।
संजय उवाच
Educational Q&A
When dharma is in immediate danger, mere formal adherence to a prior resolve may be outweighed by the higher duty to protect life and righteousness. Kṛṣṇa’s lion-like charge—apparently risking his own vow—highlights that ethical action is judged by its deeper purpose (lokasaṅgraha and protection of the just), not only by external consistency.
As Bhīṣma devastates the opposing warriors, Kṛṣṇa can no longer tolerate the slaughter. He leaps from Arjuna’s chariot, takes up the whip, and charges at Bhīṣma unarmed except for his own strength, roaring like a lion—an intense moment of divine intervention and moral urgency on the battlefield.