Shloka 55
नामृष्यत महाबाहुर्माधव: परवीरहा,तब शत्रुवीरोंका नाश करनेवाले महाबाहु माधवको यह सहन नहीं हुआ। आर्य! वे योगेश्वर भगवान् वासुदेव चाँदीके समान सफेद रंगवाले अर्जुनके घोड़ोंको छोड़कर उस विशाल रथसे कूद पड़े और केवल भुजाओंका ही आयुध लिये हाथोंमें चाबुक उठाये बारंबार सिंहनाद करते हुए बलवान् एवं तेजस्वी श्रीहरि भीष्मकी ओर बड़े वेगसे दौड़े
sañjaya uvāca | nāmṛṣyata mahābāhur mādhavaḥ paravīrahā | tadā śatruvīrāṇāṃ nāśaṃ kartum asahyaṃ tasya babhūva | ārya! sa yogeśvaro bhagavān vāsudevaḥ rajatasadṛśaśvetavarṇān arjunasya hayān vihāya tasmād mahārathāt praskandya kevalaṃ bhujāyudho hastayoḥ kaśāṃ gṛhītvā punaḥ punaḥ siṃhanādaṃ kurvan balavān tejasvī śrīhariḥ bhīṣmaṃ prati mahāvegād dhāvamānaḥ ||
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು—ಪರವೀರಹನಾದ ಮಹಾಬಾಹು ಮಾಧವನು ಇದನ್ನು ಸಹಿಸಲಾರದೆ ಹೋದನು. ಆರ್ಯ! ಯೋಗೇಶ್ವರನಾದ ಭಗವಾನ್ ವಾಸುದೇವನು ಪಾರ್ಥನ ಬೆಳ್ಳಿಯಂತೆ ಶುಭ್ರವಾದ ಅಶ್ವಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಆ ಮಹಾರಥದಿಂದ ಜಿಗಿದು ಇಳಿದನು. ತನ್ನ ಭುಜಗಳನ್ನೇ ಆಯುಧವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಕೈಯಲ್ಲಿ ಚಾವಟಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಮರುಮರು ಸಿಂಹನಾದ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಬಲಿಷ್ಠನೂ ತೇಜಸ್ವಿಯೂ ಆದ ಶ್ರೀಹರಿ ಭೀಷ್ಮನ ಕಡೆಗೆ ಮಹಾವೇಗದಿಂದ ಧಾವಿಸಿದನು।
संजय उवाच
Educational Q&A
Even the divine charioteer, committed to restraint, may act decisively when dharma is endangered: righteous resolve can require stepping beyond prior self-imposed limits to protect the just cause and prevent unchecked destruction.
Seeing the battle situation become intolerable, Kṛṣṇa (Mādhava/Vāsudeva) leaps from Arjuna’s chariot, leaving the horses, seizes the whip, roars like a lion, and charges at Bhīṣma with great speed—signaling an urgent, dramatic intervention in the fight.