Shloka 35
तथा कथयतां तेषां देवराज: पुरंदर:,निकामवर्षी पर्जन्यो बभूव जनमेजय । जनमेजय! जब ऋषि लोग ऐसी बातें कह रहे थे, उसी समय महा तेजस्वी देवराज इन्द्रने महर्षिका तपोबल देखकर पानी बरसाना आरम्भ किया। जबतक उस यज्ञकी समाप्ति नहीं हुई, तबतक अमितपराक्रमी इन्द्रने वहाँ इच्छानुसार वर्षा की
tathā kathayatāṃ teṣāṃ devarājaḥ purandaraḥ | nikāmavarṣī parjanyo babhūva janamejaya ||
ಜನಮೇಜಯನೇ! ಋಷಿಗಳು ಹೀಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ, ದೇವರಾಜ ಪುರಂದರನಾದ ಇಂದ್ರನು ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಸುರಿಯುವ ಮಳೆಯಮೇಘದಂತೆ ಆಯಿತನು. ಮಹರ್ಷಿಗಳ ತಪೋಬಲವನ್ನು ಕಂಡು ಆ ಮಹಾಬಲನು ಮಳೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದನು; ಆ ಯಜ್ಞವು ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳುವವರೆಗೆ ಇಂದ್ರನು ಅಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಮಳೆ ಸುರಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದನು.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the Mahābhārata’s ethic that spiritual discipline (tapas) and properly conducted sacrifice (yajña) draw supportive cosmic order: even Indra responds by sustaining the rite with timely rain, showing reverence for ascetic power and the sanctity of ritual duty.
As the sages continue their discourse, Vaiśampāyana tells Janamejaya that Indra, seeing the sages’ austerity, begins to rain like a cloud that pours at will, maintaining rainfall at the sacrificial site until the yajña is completed.