Shloka 99
Adhyāya 90: Babhruvāhana’s Reception and the Commencement of Yudhiṣṭhira’s Aśvamedha
न्यायलब्धैर्यथा सूक्ष्मै: श्रद्धापूते: स तुष्यति । “तात! अन्यायपूर्वक प्राप्त हुए द्रव्यके द्वारा महान् फल देनेवाले बड़े-बड़े दान करनेसे धर्मको उतनी प्रसन्नता नहीं होती, जितनी न्यायोपार्जित थोड़े-से अन्नका भी श्रद्धापूर्वक दान करनेसे उन्हें प्रसन्नता होती है ।।
nyāyalabdhair yathā sūkṣmaiḥ śraddhāpūtaiḥ sa tuṣyati | tāta! anyāyapūrvaka-prāptena dravyeṇa mahān phala-dāyakāni bṛhad-bṛhad dānāni kṛtvāpi dharmaḥ tāvat na prasīdati, yāvat nyāyopārjita-alpasya annasyāpi śraddhayā dānena prasīdati ||
ಮಾವನು ಹೇಳಿದನು— “ಮಗನೇ! ಅನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಪಡೆದ ಧನದಿಂದ ಮಹಾಫಲದಾಯಕವಾದ ಮಹಾದಾನಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರೂ ಧರ್ಮನು ಅಷ್ಟಾಗಿ ತೃಪ್ತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ನ್ಯಾಯವಾಗಿ ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಸ್ವಲ್ಪ ಅನ್ನವನ್ನಾದರೂ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ದಾನ ಮಾಡಿದರೆ ಎಷ್ಟು ತೃಪ್ತನಾಗುತ್ತಾನೋ ಅಷ್ಟು. ದಾನದ ಪ್ರಮಾಣವಲ್ಲ, ಸಾಧನಶುದ್ಧಿ ಮತ್ತು ಶ್ರದ್ಧೆಯೇ ಪ್ರಧಾನ.”
श्षशुर उवाच
Educational Q&A
Dharma values the purity of acquisition and the sincerity of faith over the magnitude of the gift: a small, honestly earned offering given with śraddhā surpasses lavish charity funded by unjust wealth.
A father-in-law (śvaśura) instructs the addressed ‘son’ (tāta), emphasizing ethical conduct in giving—warning that impressive donations do not compensate for wrongful means, while modest, rightful giving truly pleases Dharma.