Mahabharata — Ashvamedhika Parva, Shloka 1153
Adhyāya 90: Babhruvāhana’s Reception and the Commencement of Yudhiṣṭhira’s Aśvamedha
नहि यज्ञों महानेष सदृशस्तैर्मतो मम । क्योंकि उस समय सेरभर सत्तूमेंसे गिरे हुए कुछ कणोंके प्रभावसे मेरा आधा शरीर सुवर्णमय हो गया था; परंतु यह महान् यज्ञ भी मुझे वैसा न बना सका; अतः मेरे मतमें यह यज्ञ उन सेरभर सत्तूके कणोंके समान भी नहीं है
nahi yajño mahān eṣa sadṛśas tair mato mama |
ಮಾವನವರು ಹೇಳಿದರು—ನನ್ನ ಮತದಲ್ಲಿ ಈ ಮಹಾಯಜ್ಞವು ಅವುಗಳಿಗೆ ಸಮಾನವೂ ಅಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಒಂದು ಸೇರು ಸತ್ತಿನಿಂದ ಬಿದ್ದ ಕೆಲ ಕಣಗಳ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ನನ್ನ ದೇಹದ ಅರ್ಧ ಭಾಗವು ಸ್ವರ್ಣಮಯವಾಯಿತು; ಆದರೆ ಈ ಮಹಾಯಜ್ಞವೂ ನನಗೆ ಹಾಗೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಯಜ್ಞವು ಆ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಕಣಗಳಿಗೂ ಸಮವಲ್ಲ.
श्षशुर उवाच
Educational Q&A
The passage asserts that the moral and spiritual worth of an act depends on sincerity and the transformative power of even the smallest, pure offering; grand ritual display without the same inner potency is inferior.
A father-in-law figure evaluates a “great sacrifice” and rejects its superiority, citing a prior incident where a few fallen grains of roasted flour miraculously made half his body golden—an effect the present grand yajña failed to achieve—thereby ranking simple, potent charity/offerings above elaborate rites.