Adhyāya 90: Babhruvāhana’s Reception and the Commencement of Yudhiṣṭhira’s Aśvamedha
दिव्यपुष्पविमर्दाश्व॒ साधोर्दानलवैश्व तै: । विप्रस्थ तपसा तस्य शिरो मे काउ्चनीकृतम्,तदनन्तर सत्तूकी गन्ध सूँघने, वहाँ गिरे हुए जलकी कीचसे सम्पर्क होने, वहाँ गिरे हुए दिव्य पुष्पोंको रौंदने और उन महात्मा ब्राह्मणके दान करते समय गिरे हुए अन्नके कणोंमें मन लगानेसे तथा उन उज्छवृत्तिधारी ब्राह्मणकी तपस्याके प्रभावसे मेरा मस्तक सोनेका हो गया
divyapuṣpavimardāśva sādhordānalavaiś ca taiḥ | viprastha tapasā tasya śiro me kāñcanīkṛtam ||
ಆ ಸಾಧು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ದಾನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ಅನ್ನಕಣಗಳ ಮೇಲೆ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನೆಲೆಗೊಳಿಸಿ, ಬಿದ್ದ ದಿವ್ಯಪುಷ್ಪಗಳನ್ನು ತುಳಿದು, ಆ ವಿಪ್ರನ ತಪಸ್ಸಿನ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ—ನನ್ನ ತಲೆ ಸ್ವರ್ಣಮಯವಾಯಿತು।
श्षशुर उवाच