Shloka 15
Janmaveśma-praveśa and Uttarā’s Śaraṇāgati
Entry into the Birth-Chamber and Uttarā’s Appeal
संजीवयैन दुर्धर्ष मृतं त्वमभिमन्युजम् । सदृशाक्षसुतं वीर सस्य॑ वर्षन्निवाम्बुद:
saṃjīvayaina durdharṣa mṛtaṃ tvam abhimanyujam | sadṛśākṣasutaṃ vīra sasyaṃ varṣann ivāmbudaḥ ||
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು— ಅಜೇಯ ವೀರಾ, ದುರ್ಧರ್ಷಾ! ತಂದೆಯಂತೆಯೇ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ ಅಭಿಮನ್ಯುವಿನ ಈ ಮೃತ ಪುತ್ರನನ್ನು ನೀನು ಪುನರ್ಜೀವನಗೊಳಿಸು. ಮಳೆ ಸುರಿಸುವ ಮೇಘವು ಒಣ ಬೆಳೆಗೂ ಹಸಿರು ತರುತ್ತದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ನೀನು ಇವನಿಗೆ ಜೀವದಾನ ಮಾಡು.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights compassion and responsibility toward preserving a righteous lineage after catastrophic war, using the ethical image of life-restoring rain to frame revival as an act of protection and renewal.
Vaiśampāyana describes an appeal to a mighty hero to bring Abhimanyu’s dead son back to life, comparing the requested act to a rain-cloud reviving a dried-up crop.