Shloka 39
Abhimanyu’s Śrāddha; Vyāsa’s Assurance of the Unborn Heir (अभिमन्योः श्राद्धं तथा गर्भरक्षणोपदेशः)
ततः प्रदाय बद्ीर्गा ब्राह्मणाय यदूद्वह | समादह्दगष्य तु वार्ष्णेयी वैराटीमब्रवीदिदम्,“यदुकुलभूषण! तत्पश्चात् ब्राह्मणोंको बहुत-सी गौएँ दान देकर कुन्तीने विराटकुमारी उत्तरासे कहा--
tataḥ pradāya bahvīr gā brāhmaṇāya yadūdvaha | samādahdagaṣya tu vārṣṇeyī vairāṭīm abravīd idam |
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು— ಯದೂದ್ವಹನೇ! ನಂತರ ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಅನೇಕ ಹಸುಗಳನ್ನು ದಾನವಾಗಿ ನೀಡಿ, ವಾರ್ಷ್ಣೇಯಿ ಕುಂತೀ ವೈರಾಟಿ—ವಿರಾಟಕುಮಾರಿ ಉತ್ತರೆಯನ್ನು—ಈ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಉದ್ದೇಶಿಸಿದಳು।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds dāna as a practical expression of dharma: honoring brāhmaṇas through gifts (notably cows) establishes moral and ritual propriety before important counsel is given, showing that ethical action frames and legitimizes speech and decision-making.
Vaiśaṃpāyana narrates that Kuntī first gives many cows to a brāhmaṇa and then addresses Uttarā, the Virāṭa princess, while also invoking a Yādava hero with the epithet 'best of the Yadus,' introducing the speech that follows.