Shloka 123
Abhimanyu’s Śrāddha; Vyāsa’s Assurance of the Unborn Heir (अभिमन्योः श्राद्धं तथा गर्भरक्षणोपदेशः)
बालभावेन विनयमात्मनो5डकथयत् प्रभु: । “श्रीकृष्ण! वह महातेजस्वी और प्रभावशाली बालक अपने बालस्वभावके कारण मेरे सामने विनीतभावसे अपनी वीरताकी प्रशंसा किया करता था
bālabhāvena vinayam ātmano ’kathayat prabhuḥ | “śrīkṛṣṇa! sa mahātejasvī prabhāvaśālī ca bālakaḥ svabālasvabhāvena mama purato vinītabhāvena svāṃ vīratāṃ praśaṃsati sma” |
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು— “ಹೇ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ! ಆ ಬಾಲಕ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿಯೂ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿಯೂ ಆಗಿದ್ದನು; ತನ್ನ ಬಾಲಸ್ವಭಾವದಿಂದ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ವಿನಯದಿಂದ ನಿಂತರೂ, ಮರುಮರು ತನ್ನ ವೀರ್ಯವನ್ನೇ ಹೊಗಳುತ್ತ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದನು. ನಿರ್ದೋಷತೆಯ ನೆಪದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪರಾಕ್ರಮವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತ, ಹೊರಗೆ ಮಾತ್ರ ನಮ್ರತೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತಿದ್ದನು.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ethical tension: outward humility (vinaya) can coexist with self-advertisement. It invites discernment—true modesty is not merely a posture, and even innocence can mask pride or a desire for recognition.
Vaiśampāyana addresses Śrī Kṛṣṇa and describes a powerful, radiant boy who, because of his childish disposition, would appear deferential before the speaker while repeatedly praising his own heroism.