Shloka 6
सर्वमाकाशमावृत्य तिष्ठन्तं सर्वतोमुखम् । तद् दृष्टवा परम रूपं विष्णोर्वैष्णवमद्भुतम् । विस्मयं च ययौ वित्रस्तं दृष्टवा परमेश्वरम्,उसके सब ओर मुख था और वह सम्पूर्ण आकाशको घेरकर खड़ा था। भगवान् विष्णुके उस अद्भुत एवं उत्कृष्ट वैष्णव रूपको देखकर उन परमेश्वरकी ओर दृष्टिपात करके ब्रह्मर्षि उत्तंकको बड़ा विस्मय हुआ
sarvam ākāśam āvṛtya tiṣṭhantaṃ sarvato-mukham | tad dṛṣṭvā paramaṃ rūpaṃ viṣṇor vaiṣṇavam adbhutam | vismayaṃ ca yayau vitrastaṃ dṛṣṭvā parameśvaram |
ಸಂಪೂರ್ಣ ಆಕಾಶವನ್ನು ಆವರಿಸಿ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳತ್ತ ಮುಖಗಳಿರುವಂತೆ ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದನು. ವಿಷ್ಣುವಿನ ಆ ಅದ್ಭುತ, ಪರಮ ವೈಷ್ಣವ ರೂಪವನ್ನು ನೋಡಿ, ಪರಮೇಶ್ವರನ ದರ್ಶನದಿಂದ ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿ ಉತ್ತಂಕನು ಮಹಾ ವಿಸ್ಮಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದನು; ಆ ಪರಮ ದರ್ಶನದಿಂದ ಅವನ ಹೃದಯ ಕಂಪಿಸಿತು.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes reverent recognition of the Supreme: encountering divine reality evokes both awe (vismaya) and trembling humility (vitrāsa). Ethically, it models the proper human response to transcendent power—not arrogance, but surrender, attentiveness, and devotion.
Vaiśaṃpāyana narrates a vision in which Viṣṇu manifests an extraordinary, all-encompassing form that seems to cover the entire sky and face all directions. Witnessing this supreme Vaiṣṇava form, the sage Uttanka becomes overwhelmed with astonishment and fear-tinged reverence.