Shloka 41
Brahmopadeśa: Adhipatitva-kathana, Dharma-lakṣaṇa, and Kṣetra–Kṣetrajña Viveka
Book 14, Chapter 43
तस्माद् गुणांश्नव सत्त्वं च परित्यज्येह धर्मवित् | क्षीणदोषो गुणातीत): क्षेत्रज्ञ प्रविशत्यथ,अतः इस लोकमें जिसके दोषोंका क्षय हो गया है, वह गुणातीत धर्मज्ञ पुरुष सत्त्व (बुद्धि) और गुणोंका परित्याग करके क्षेत्रज्ञके शुद्ध स्वरूप परमात्मामें प्रवेश कर जाता है
tasmād guṇān snava sattvaṃ ca parityajyeha dharmavit | kṣīṇadoṣo guṇātītaḥ kṣetrajñaṃ praviśaty atha ||
ಆದುದರಿಂದ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲೇ ಧರ್ಮವಿದನು ಗುಣಗಳ ಮೇಲಿನ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು—ಇನ್ನೂ ಸತ್ತ್ವವೆಂಬ ಬುದ್ಧಿಯ ಪ್ರಕಾಶವನ್ನೂ—ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು. ದೋಷಗಳು ಕ್ಷೀಣವಾದಾಗ ಅವನು ಗುಣಾತೀತನಾಗಿ ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞನ ಶುದ್ಧಸ್ವರೂಪ ಪರಮಾತ್ಮನಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Liberation is described as transcending identification with all guṇas—even sattva—after one’s दोष (impurities) are exhausted; then one abides in/attains the pure Kṣetrajña, the Supreme Self.
Vāyudeva is instructing the listener on the final stage of spiritual attainment: the dharma-knower, purified of faults, renounces attachment to mental qualities and realizes entry into the pure nature of the Kṣetrajña (Paramātman).