Shloka 28
कर्मनाशाभावः, गर्भे जीवप्रवेशः, आचारधर्मोपदेशः
Karma’s Non-Extinction, Jīva’s Entry into the Embryo, and Instruction on Conduct-Dharma
यह प्राकृत जगत् क्षर कहलाता है, इससे भिन्न अविनाशी जीवात्माको अक्षर कहते हैं। (इनसे विलक्षण शुद्ध परब्रह्म हैं)--इन तीनोंमेंसे जो दो तत्त्व--क्षर और अक्षर हैं, वे सब प्रत्येक जीवके लिये पृथक्-पृथक होते हैं ।।
idaṁ prākṛtaṁ jagat kṣara ity ucyate, tasmād bhinnaṁ jīvātmānam avināśinam akṣaram āhuḥ; etābhyāṁ vilakṣaṇaḥ śuddhaḥ parabrahma. etayoḥ kṣarākṣarayor ubhayor api tattvayoḥ sarveṣāṁ jīvānāṁ prati pṛthak-pṛthag bhāvaḥ. asṛjat sarvabhūtāni pūrvadṛṣṭaḥ prajāpatiḥ; sthāvarāṇi ca bhūtāni—ity eṣā paurvikī śrutiḥ.
ಈ ವ್ಯಕ್ತವಾದ ಪ್ರಾಕೃತ ಜಗತ್ತು ‘ಕ್ಷರ’; ಇದರಿಂದ ಭಿನ್ನವಾದ ಅವಿನಾಶಿ ಜೀವಾತ್ಮ ‘ಅಕ್ಷರ’; ಮತ್ತು ಇವೆರಡಕ್ಕೂ ಅತೀತವಾಗಿ ಶುದ್ಧ ಪರಬ್ರಹ್ಮ ನಿಂತಿದೆ. ಕ್ಷರ ಮತ್ತು ಅಕ್ಷರ—ಈ ಎರಡು ತತ್ತ್ವಗಳೊಂದಿಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಜೀವಿಗೂ ಸಂಬಂಧ ವಿಭಿನ್ನ. ಹೀಗೆಯೇ ಪುರಾತನ ಶ್ರುತಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ—‘ಆದಿಕ್ರಮವನ್ನು ಪೂರ್ವವೇ ಕಂಡ ಪ್ರಜಾಪತಿಗಳು ಸ್ಥಾವರ-ಜಂಗಮ ಸಮೇತ ಸರ್ವಭೂತಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದರು’ ಎಂದು।
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
It distinguishes three levels of reality: the perishable material world (kṣara), the imperishable individual self (akṣara), and the Supreme Brahman (parabrahman) that transcends both. Ethical implication: one should not mistake changing nature for the self, and should orient life toward the highest, pure reality.
A Brahmin speaker instructs by citing an ‘ancient śruti’ statement: Prajāpati, foreknowing the primordial order, created all beings—immobile and mobile—using this cosmological frame to ground a teaching about the perishable and imperishable.