धृतराष्ट्रस्य वनप्रस्थानानुज्ञा | Permission for Dhṛtarāṣṭra’s Forest-Retirement
वैशम्पायन उवाच एवमुक्त: स राजर्षिर्धर्मराजेन धीमता । कौन्तेयं समनुज्ञातुमियेष भरतर्षभ
vaiśampāyana uvāca
evam uktaḥ sa rājarṣir dharmarājena dhīmatā |
kaunteyaṁ samanugñātum iyeṣa bharatarṣabha ||
…
yadā duryodhanenedaṁ bhukte rājyam akaṇṭakam ||
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠ! ಬುದ್ಧಿವಂತ ಧರ್ಮರಾಜ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ರಾಜರ್ಷಿ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನು ಕುಂತೀಪುತ್ರನಿಂದ ಹೊರಡುವ ಅನುಮತಿ ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದನು. ಅವನು ಮಾತನಾಡತೊಡಗಿ, ದುರ್ಯೋಧನನು ಈ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ನಿರ್ಬಾಧವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸಿದ ಕಾಲವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದನು.”
वैशम्पायन उवाच
Even a king must act within dharma: major life-transitions (like withdrawal/renunciation) are undertaken with humility and consent, and are framed by honest remembrance of how unchecked power (akaṇṭaka-rājya) can enable adharma and lead to ruin.
After Yudhiṣṭhira speaks, Dhṛtarāṣṭra, described as a rājarṣi, wishes to take leave from Yudhiṣṭhira (the Kaunteya) to depart—beginning a reflective statement that looks back to the period when Duryodhana ruled without opposition.