Shloka 226
Vyāsa’s Boon-Offer and Dhṛtarāṣṭra’s Remorse in the Forest Assembly (आश्रमवासिक पर्व, अध्याय ३६)
इदमाह तत: सूतं संजयं जयतां वर: । तदनन्तर विजयी पुरुषोंमें श्रेष्ठ राजा धृतराष्ट्रने उस अग्निको निकट आती जान सूत संजयसे इस प्रकार कहा--
idam āha tataḥ sūtaṃ sañjayaṃ jayatāṃ varaḥ | tadanantaraṃ vijayī puruṣoṃ meṃ śreṣṭha rājā dhṛtarāṣṭro ne us agni ko nikaṭa ātī jān sūta sañjaya se is prakāra kahā—
ನಾರದನು ಹೇಳಿದನು—ಅನಂತರ ಜಯಿಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ (ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನು) ಸೂತ ಸಂಜಯನಿಗೆ ಇದನ್ನು ಹೇಳಿದನು. ಬಳಿಕ ರಾಜ ಧೃತರಾಷ್ಟ್ರನು ಅಗ್ನಿ ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಸಂಜಯನಿಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ನುಡಿದನು.
नारद उवाच
Educational Q&A
The passage underscores awareness of impermanence and the ethical gravity of one’s final moments: a ruler who has entered forest-life must meet approaching danger with clarity and responsibility, speaking rightly to those dependent on him.
Nārada continues the account: Dhṛtarāṣṭra notices a fire approaching in the forest and addresses Sañjaya, setting up Dhṛtarāṣṭra’s ensuing words and the next turn of events.