Shloka 7
Nārada’s Exempla of Tapas and Assurance to Dhṛtarāṣṭra (नारदोपदेशः—तपःसिद्ध्युदाहरणम्)
ददर्श तत्र वेदी श्व॒ संप्रजबलितपावका: । कृताभिषेकैर्मुनिभि्ठताग्निभिरुपस्थिता:
Vaiśampāyana uvāca: dadarśa tatra vedīḥ śubhrāḥ saṃprajvalita-pāvakāḥ | kṛtābhiṣekair munibhiḥ hutāgnibhir upasthitāḥ | vana-puṣpa-ghṛtāhuti-dhūmair api ca tāḥ śobhante | nityaṃ veda-dhvani-yuktāḥ vedamaya-śarīravat pratibhānti | munigaṇaiḥ satataṃ saṃsparśaṃ kurvadbhiḥ ||
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು—ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ಯಜ್ಞವೇದಿಗಳನ್ನು ಕಂಡರು; ಅವು ಸುವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿದ್ದು, ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ಪಾವಕಾಗ್ನಿ ಪ್ರಕಾಶವಾಗಿ ಜ್ವಲಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಸ್ನಾನ-ಅಭಿಷೇಕಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿಕೊಂಡ ಮುನಿಗಳು ಆ ಅಗ್ನಿಗಳ ಸಮೀಪ ಕುಳಿತು ಉಪಾಸನೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಆಹುತಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅರಣ್ಯಪುಷ್ಪಗಳು ಮತ್ತು ಘೃತಾಹುತಿಗಳಿಂದ ಏಳುವ ಧೂಮವಲಯಗಳು ವೇದಿಗಳ ಶೋಭೆಯನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ನಿರಂತರ ವೇದಪಠನಧ್ವನಿಯಿಂದ ಆ ವೇದಿಗಳು ವೇದಮಯ ದೇಹವನ್ನು ಧರಿಸಿದಂತೆಯೇ ತೋರುತ್ತಿದ್ದವು; ಮುನಿಗಣಗಳು ಸದಾ ಅವುಗಳ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿದ್ದರು.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharma as sustained practice: purity (ritual bathing), disciplined maintenance of sacred fire, and continuous Vedic recitation. Ethical life is shown not as mere belief but as steady, communal observance that sanctifies the environment and the mind.
The narrator describes a hermitage scene where sages sit by consecrated altars with blazing fires, offering oblations of ghee and forest flowers. The constant sound of Vedic chanting makes the altars appear ‘embodied’ with Vedic presence, emphasizing an atmosphere of uninterrupted ritual life.