Shloka 11
धृतराष्ट्रस्य क्षमायाचनं तथा युधिष्ठिरे न्यासदानम् / Dhṛtarāṣṭra’s Request for Forgiveness and the Entrustment to Yudhiṣṭhira
तासां नादो रुदतीनां तदासीदू राजन् दुःखात् कुररीणामिवोच्चै: । ततो निष्पेतुर्रह्यिणक्षत्रियाणां विट्शूद्राणां चैव भार्या: समान्तात्
tāsāṃ nādo rudatīnāṃ tadāsīdū rājann duḥkhāt kurarīṇām ivoccaiḥ | tato niṣpetur gṛhiṇāṃ kṣatriyāṇāṃ viṭśūdrāṇāṃ caiva bhāryāḥ samāntāt ||
ವೈಶಂಪಾಯನನು ಹೇಳಿದನು—ರಾಜನೇ! ಆ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ದುಃಖದಿಂದ ಅಳುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಅಳುವಿನ ನಾದವು ಕುರರೀ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಕಿರುಚಾಟದಂತೆ ಉಚ್ಚವಾಗಿ ಎದ್ದಿತು. ನಂತರ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ಕ್ಷತ್ರಿಯ, ವೈಶ್ಯ ಮತ್ತು ಶೂದ್ರ ಗೃಹಸ್ಥರ ಪತ್ನಿಯರೂ ಮನೆಗಳಿಂದ ಹೊರಗೆ ಓಡಿ ಬಂದರು।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how grief becomes communal and indiscriminate across social divisions: suffering is shared, and human response to tragedy draws all households into collective witness and empathy.
A loud, bird-like wail rises from grieving women; hearing the uproar, wives from many households and varṇas rush out from all directions, showing the spread of distress through the community.