Shloka 20
Chapter 84: Brahmā’s Counsel on Tāraka, the Search for Agni, and the Genesis of Skanda
Kārttikeya
सर्वा मणिमयी भूमि: सर्वकाज्चनवालुका । सर्वर्तुसुखसंस्पर्शा निष्पड़का निरजा: शुभा:
sarvā maṇimayī bhūmiḥ sarvakāñcanavālukā | sarvartusukhasaṃsparśā niṣpaṅkā nirajāḥ śubhāḥ |
ಅಲ್ಲಿನ ಭೂಮಿ ಮಣಿಮಯ; ಅಲ್ಲಿನ ಮರಳು ಬಂಗಾರದ ಪುಡಿಯಂತೆ. ಎಲ್ಲ ಋತುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಅದರ ಸ್ಪರ್ಶ ಸುಖಕರ; ಅಲ್ಲಿ ಧೂಳೂ ಇಲ್ಲ, ಕೆಸರೂ ಇಲ್ಲ—ಆ ಭೂಮಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಶುದ್ಧವೂ ಮಂಗಳಕರವೂ ಆಗಿದೆ.
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse uses an idealized landscape—gem-like ground, golden sand, and freedom from dust and mud—to symbolize the फल of dharmic merit: purity, auspiciousness, and effortless well-being. External cleanliness mirrors inner virtue and the refined state attained through righteous conduct.
Vyāsa is describing the qualities of a blessed, otherworldly region. He emphasizes sensory comfort across all seasons and the absence of impurity (dust, mud), portraying a realm where the environment itself is inherently auspicious.