Shloka 31
Śiva-stavarāja: Upamanyu’s Preface and Initiation of the Śarva-Nāma Enumeration
Anuśāsana-parva 17
स्थिर: स्थाणु: प्रभुर्भीम: प्रवरो वरदो वर: । सर्वात्मा सर्वविख्यात: सर्व: सर्वकरो भव:
sthiraḥ sthāṇuḥ prabhur bhīmaḥ pravaro varado varaḥ | sarvātmā sarvavikhyātaḥ sarvaḥ sarvakaro bhavaḥ ||
ವಾಯುದೇವನು ಹೇಳಿದನು— ಅವನು ಸ್ಥಿರನು, ಅಚಲನು, ಪರಮೇಶ್ವರ ಪ್ರಭು; ಲಯಕಾರಕನಾದ್ದರಿಂದ ಭೀಕರನು; ಶ್ರೇಷ್ಠತಮನು; ವರದಾತನು; ಪರಮನು ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ವರಣೀಯನು. ಅವನು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳೊಳಗಿನ ಆತ್ಮ; ಎಲ್ಲೆಡೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧನು; ಅವನು ಸರ್ವ—ವಿಶ್ವರূপವಾಗಿ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವವನು; ಎಲ್ಲದರ ಕರ್ತೃ; ಮತ್ತು ಅವನೇ ‘ಭವ’—ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳ ಉದ್ಭವಮೂಲ.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches contemplation of the Divine through a litany of names that express stability, sovereignty, awe-inspiring power, beneficence, omnipresence, and creatorship—encouraging reverence and ethical alignment with the cosmic source and support of all beings.
Vāyu-deva speaks a hymn-like description, enumerating exalted epithets of the Supreme (with Śiva/Bhava resonances), presenting the deity as the world’s support, the granter of boons, the indwelling Self, and the origin of all existence.