Shloka 113
अध्याय १६ — शङ्कर-उमा-वरदानम् तथा तण्डि-स्तुतिः (Śaṅkara–Umā Boon-Granting and Taṇḍi’s Hymn)
तपस्युग्रे स्थितो भूत्वा दृष्टवा तुष्टाव चेश्वरम् ।।
tapasā ugre sthito bhūtvā dṛṣṭvā tuṣṭāva ca īśvaram ||
ವಾಯು ಹೇಳಿದರು—ಉಗ್ರ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿ, ಪ್ರಭುವಿನ ದರ್ಶನ ಪಡೆದು ತಕ್ಷಣವೇ ಅವನು ಈಶ್ವರನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು. ಪ್ರಾಣರೂಪನಾಗಿ, ಜೀವಸ್ವರೂಪನಾಗಿ, ಅಂತರಂಗದಲ್ಲಿ ಮನೋಮಯ ಜ್ಯೋತಿಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಆ ದೇವರ ದರ್ಶನಾಭಿಲಾಷೆಯಿಂದ ತಂಡಿ ಮುನಿಯು ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಕಠೋರ ತಪಸ್ಸು ಆಚರಿಸಿದನು. ಆ ದಿವ್ಯ ದರ್ಶನ ದೊರೆತಾಗ, ಆ ಮುನೀಶ್ವರನು ಜಗದೀಶ್ವರ ಶಿವನನ್ನು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಸ್ತುತಿಸಿದನು.
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
Steadfast austerity undertaken with a pure longing for divine vision culminates in direct encounter (darśana), which naturally expresses itself as reverent praise; the passage also frames the deity as inwardly present as the life-breath and as an inner radiance.
Vāyu introduces how the sage Taṇḍi performed severe penance for many years to behold the indwelling deity; after attaining that vision, Taṇḍi begins a hymn of praise to Śiva, the Lord of the universe.