Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 17
ब्राह्मणा: संश्रिता: क्षत्र न क्षत्रं ब्राह्मणाश्रितम् । ख्रिता ब्रह्मोपधा विप्रा: खादन्ति क्षत्रियान् भुवि
arjuna uvāca | brāhmaṇāḥ saṁśritāḥ kṣatra na kṣatraṁ brāhmaṇāśritam | kṣatriyā brahmopadhā viprāḥ khādanti kṣatriyān bhuvi ||
ಅರ್ಜುನನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ಕ್ಷತ್ರಿಯ! ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಕ್ಷತ್ರಿಯರ ಆಶ್ರಯದಿಂದ ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ಕ್ಷತ್ರಿಯನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿ ಬದುಕುವುದಿಲ್ಲ. ವೇದಾಧ್ಯಯನ-ಅಧ್ಯಾಪನವನ್ನು ನೆಪವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಜೀವನ ನಡೆಸುವ ವಿಪ್ರರು ಈ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿ ಕ್ಷತ್ರಿಯರಿಂದಲೇ ಅನ್ನವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.
अजुन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the practical interdependence between social orders and criticizes those who use sacred learning as a mere pretext for livelihood, implying that ethical integrity—not just status or scholarship—matters in dharma.
Arjuna speaks in a discussion on conduct and social duties, pointing out that Brahmins often rely materially on Kshatriya patronage, while Kshatriyas are not portrayed as similarly dependent—framing a critique of exploitative or hypocritical religious livelihood.