Mahabharata — Anushasana Parva, Shloka 43
भीष्मस्योत्तरायणप्रतीक्षा तथा युधिष्ठिरागमनम् | Bhīṣma’s uttarāyaṇa moment and Yudhiṣṭhira’s arrival
यश्न तं मानवे लोके संश्रयिष्यति केशवम् | तस्य कीर्तिरजयश्रैव स्वर्गश्नैव भविष्यति
yaś ca taṁ mānave loke saṁśrayiṣyati keśavam | tasya kīrtir ajayaiva svargaś caiva bhaviṣyati | dharma eva paro hi syāt tasminn abhyarcite vibhau | sa hi devo mahātejāḥ prajāhita-cikīrṣayā ||
ಮಾನವಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಕೇಶವನ ಶರಣಾಗುವನೋ, ಅವನ ಕೀರ್ತಿ ಅಜೇಯವಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅವನು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಆ ಸರ್ವಶಕ್ತನಾದ ವಿಭುವನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿದಾಗ ಧರ್ಮವೇ ಪರಮವಾಗಿ ದೃಢವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗುತ್ತದೆ. ಅವನು ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ ದೇವನು; ಪ್ರಜಾಹಿತವನ್ನು ಬಯಸಿ ಕಾರ್ಯನಿರತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.
ईश्वर उवाच
Educational Q&A
Taking refuge in Keśava and worshipping the all-powerful Lord establishes dharma as the highest good; such devotion yields enduring renown and the merit leading to heaven.
Īśvara speaks in praise of Keśava, declaring the fruits of seeking his shelter and worship—ethical elevation (dharma’s supremacy) and auspicious results (kīrti and svarga).