Shloka 37
कल्मषापहर-कीर्तनम् / Kīrtana for the Removal of Impurity
देवि! ऐसा मनुष्य अपने ही किये हुए कर्मोके फलके अनुसार मनुष्योंमें तथा जाति- बन्धुओंमें नीच समझा जाता है और सब लोग उससे द्वेष रखते हैं ।।
devi! eṣa manuṣyaḥ svayaṃ kṛtakarmaphalānusāreṇa manuṣyeṣu tathā jāti-bandhuṣu nīcaḥ saṃjñāyate, sarve ca lokāḥ tasmin dveṣaṃ kurvanti. aparaḥ sarvabhūtāni dayāvān anupaśyati; maitradṛṣṭiḥ pitṛsamo nirvairo niyatendriyaḥ.
ಮಹೇಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—“ದೇವಿ! ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ವರ್ತಿಸುವ ಮನುಷ್ಯನು ತನ್ನದೇ ಕರ್ಮಫಲದಂತೆ ಜನರಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಬಂಧುಜನರಲ್ಲಿಯೂ ನೀಚನೆಂದು ಎಣಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ; ಎಲ್ಲರೂ ಅವನನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ, ಯಾರು ಸಮಸ್ತ ಭೂತಗಳನ್ನು ಕರುಣಾದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡುವನೋ, ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಮಿತ್ರರೆಂದು ಭಾವಿಸುವನೋ, ಎಲ್ಲರ ಮೇಲೂ ತಂದೆಯಂತೆ ಸ್ನೇಹವಿಡುವನೋ, ಯಾರೊಂದಿಗೂ ವೈರವಿಡದವನೋ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿ ಇಡುವನೋ—ಕೈಕಾಲುಗಳನ್ನು ವಶದಲ್ಲಿಟ್ಟು ಯಾವುದೇ ಜೀವಿಯನ್ನು ಕಳವಳಗೊಳಿಸದೆ, ಕೊಲ್ಲದೆ ಇರುವವನು; ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳೂ ನಂಬುವವನು; ಕಯಿತು, ದಂಡ, ಮಣ್ಣುಗಡ್ಡೆ ಅಥವಾ ಘಾತಕ ಅಸ್ತ್ರಶಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಪೀಡೆ ನೀಡದವನು; ಮೃದು ಮತ್ತು ನಿರ್ದೋಷವಾದ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡುವವನು; ಸದಾ ದಯಾಪರನಾಗಿರುವವನು—ಅಂತಹ ಪುರುಷನು ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆದು ದಿವ್ಯದೇಹವನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿ ದಿವ್ಯ ಭವನಗಳಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳಂತೆ ಆನಂದದಿಂದ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ.”
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
The passage contrasts two moral types: one whose harmful conduct makes him despised even by his own kin, and the compassionate, non-violent, self-restrained person who treats all beings as friends and earns trust; such virtue leads to heavenly attainment.
Śrī Maheśvara instructs Devī by describing the social and spiritual consequences of behavior: cruelty and hostility bring disgrace and hatred, while mercy, harmlessness, and restraint bring esteem and the reward of Svarga with a divine mode of existence.