Shloka 21
Pratyakṣa–Āgama–Ācāra: Doubt, Proof, and the Practice of Dharma (प्रत्यक्ष–आगम–आचारविचारः)
उमादेवी बोलीं--भगवन्! सर्वभूतेश्वर! समस्त प्राणियोंद्वारा वन्दित महेश्वर! ज्ञानगोष्ठियोंमें मुनि-समुदायका जो धर्म निश्चित किया गया है, उसे बताइये ।।
umādevī uvāca—bhagavan sarvabhūteśvara samasta-prāṇibhir vandita maheśvara jñāna-goṣṭhīṣu munisamūhena yo dharmaḥ niścitaḥ sa me brūhi. siddhivādeṣu saṃsiddhās tathā vana-nivāsinaḥ; svairiṇo dāra-saṃyuktās teṣāṃ dharmaḥ kathaṃ smṛtaḥ?
ಉಮಾದೇವಿ ಹೇಳಿದರು—ಭಗವನ್! ಸರ್ವಭೂತೇಶ್ವರ! ಸಮಸ್ತ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಂದ ವಂದಿತ ಮಹೇಶ್ವರ! ಜ್ಞಾನಗೋಷ್ಠಿಗಳಲ್ಲಿ ಮುನಿಸಮೂಹವು ನಿರ್ಣಯಿಸಿದ ಧರ್ಮನಿಯಮವನ್ನು ನನಗೆ ತಿಳಿಸಿರಿ. ಸಿದ್ಧಿವಾದಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣಸಿದ್ಧರೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ವನವಾಸಿ ಮುನಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಸ್ವೈರವಾಗಿ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾರೆ, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ—ಅವರ ಧರ್ಮವನ್ನು ಹೇಗೆ ಸ್ಮರಿಸಲಾಗಿದೆ?
श्रीमहेश्वर उवाच
Educational Q&A
The verse frames a dharma-question about legitimate modes of ascetic life: whether perfected forest-dwellers who roam alone and those who live with a wife can both be considered righteous, and by what standard their conduct is judged in learned tradition.
Umā (Pārvatī) addresses Maheśvara (Śiva) and asks him to explain the dharma established by sages in knowledge-assemblies, specifically concerning accomplished ascetics—some solitary wanderers and some living in the forest with spouses.